Hier liggen we dan, de deelnemers aan het eerste Springtij Festival, 's avonds laat, op een kleine tweehonderd stretchers in een bos ergens op Terschelling, gehuld in fleece-dekentjes en het blauwe licht van een schijnwerper. Voor ons staat Govert Schilling, wetenschapsjournalist die veel weet van de sterren en een mooi verhaal vertelt. Hij zweeft door de ruimte en ziet een planeet die op de onze lijkt, maar een nieuw ontdekte is, vele, vele lichtjaren hiervandaan; een planeet die de eerste schijnt te zijn met vergelijkbare omstandigheden als hier op aarde, met een dampkring, water en gematigde temperaturen. Hij maakt het verhaal groter en groter, want als we naar de hemel kijken, een arm en een vinger uitstrekken, dan bevinden zich achter slechts een nagel van die vinger nog eens miljoenen sterrenstelsels. En dan wordt alles zo onmetelijk dat het sommigen van ons in slaap wiegt. Maar dan dringen Schillings slotwoorden door, namelijk dat we, ondanks het feit dat onze aarde maar 'een Jan Modaal van de tweede categorie' is in al die eindeloosheid, we ondanks al die nietigheid ons best moeten doen voor het behoud van onze planeet.

Download het artikel