Masterclass ' De toekomst moet opnieuw worden uitgevonden'
Elfrieke van Galen neemt de deelnemers van de masterclass mee naar het jaar 2050. Hoe ziet ons leven dan eruit? Hoe eten en wonen we, hoe verplaatsen we ons? Werken we nog, zijn er nog bedrijven, hebben ze nog aandeelhouders? Hoe gaan we met elkaar om? Hebben we nog kabinetten? Leven we vanuit verbinding, vanuit het hart? Maar misschien is het heel anders, misschien gaan we in deze masterclass iets ontdekken wat er eigenlijk al is. Misschien is de toekomst er al, maar wij zijn er nog niet?! Zijn we überhaupt in staat de toekomst te creëren? Staan we aan de vooravond van de release van een nieuw bewustzijn en wat is dat dan?
De vijf deelnemers/inleiders van de masterclass schetsen allemaal een deel van de wereld in 2050.
Klaas van Egmond beschrijft een doomscenario: individualisme is de drijvende kracht, the winner takes it all. De strijd om de commons leidt tot oorlogen en conflicten, de samenleving wordt onbestuurbaar. We moeten toe naar een nieuw model, naar samenwerking en oplossingen op het lokale niveau.
Bastiaan Zoeteman ziet vooral een wereld van groeiende polariteiten, een elitaire groep en een andere groep die om het pure overleven moet vechten. Dit moeten we erkennen en oplossingen vinden om ermee om te gaan.
Toekomstverkenningen omtrent energie laten zien dat de transitie naar een duurzame energievoorziening wel mogelijk is. Om die te kunnen bereiken moeten we volgens Remko Ybema toe naar nieuwe vormen van markt, nieuwe technologie en ook naar gedragsverandering. Aan de overheid om hier de kaders voor te creëren.
Marjan Minnesma tekent een positief toekomstbeeld: duurzame energievoorziening, biobrandstoffen en gezonde huizen. Als iedere persoon tien andere overtuigt, krijgen we een enorme beweging die niet is te stoppen, zo ging dat 40 jaar geleden in de vrouwenbeweging ook. En dan krijgen we binnenkort een kabinet Van Egmond/Wijfels.
Volgens Stef van Dongen gaan we in de toekomst co-creëren: we gaan van systemen naar organismen. De nieuwe Licence to operate is niet de economische winst, maar de waardecreatie. Competitie is verdwenen uit ons denken. Nu moeten we ons openstellen en aansluiten bij andere landen.
Een inspirerende discussie maakt duidelijk dat een toekomst zoals geschetst door Klaas van Egmond in iedere geval niet gewenst is. Er is een groot gevoel van urgentie, er moet veel gebeuren en wel snel. Aan de andere kant groeit in de laatste jaren de bereidheid om te veranderen vanuit de verbinding. De duurzaamheidsbeweging is al groter dan wij ons soms realiseren. Maar gaat het snel genoeg? Het beeld van een duurzame toekomst komt dichterbij. Afsluitend wordt een ieder verzocht vanuit de eigen rol en op elk niveau concreet en actief aan die duurzame toekomst te werken.